Przypadek rozwarstwiania jest głównym czynnikiem ograniczającym możliwość odkształcania materiałów w procesach obróbki plastycznej. Poznanie warunków sprzyjających zjawisku pękania w danych warunkach procesu umożliwia na wskazanie sposobu skutecznego unikania go. Problem ma istotne znaczenie w analizie procesów najbardziej skomplikowanych, np. w jednoczesnym plastycznym kształtowaniu materiałów o innych właściwościach celem otrzymania materiału kompozytowego o oczekiwanych właściwościach.
Rozwój inżynierii i wymagania stawiane współczesnym materiałom uzasadniają prowadzenie przedsięwzięć powiązanych z otrzymaniem nie tylko nowoczesnego procesu technologicznego, ale również działań nad poprawieniem samego algorytmu projektowania, z wykorzystaniem jego teoretycznego modelowania. Ta sytuacja powoduje, iż inżynieria materiałowa jest szybko rozwijającą się dziedziną wiedzy praktycznej.
Wymagania stawiane materiałom przez współczesną, ciągle rozwijającą się technikę nie mogą być już w wielu przypadkach zaspokajane przez tradycyjne materiały konstrukcyjne, nawet po zastosowaniu w stosunku do nich wielu zabiegów zmieniających ich parametry mechaniczne. Ostatnie lata przynoszą rozwój nowej grupy materiałów, w tym materiałów kompozytowych, które powszechnie uważa się za materiały przyszłościowe. Możliwości połączenia ze sobą substancji o odmiennych właściwościach mechanicznych i różnorodnych formach geometrycznych stwarza ogromne perspektywy w dziedzinie projektowania nowych materiałów o interesujących, planowanych z góry parametrach. Ważnym rodzajem wśród wyrobów kompozytowych są materiały warstwowe typu rdzeń - powłoka oraz typu „sandwicz”. Jednym ze sposobów stworzenia wymienionych materiałów kompozytowych jest proces przeróbki plastycznej, a w szczególności proces wyciskania.